به بهانه‌ی شعرشعرانه (اشعار غیر آیینی)

ﺁن‌چه ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ؛ فیض‌الله نکویی

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

ﺁن‌چه ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

ﻧﻘﺶ ﭘﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﻋﯿﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

 

ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﺯﺩﻥ ﻭ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ‌ﺍﻧﺪ

ﻋﺸﻖﻭﺭﺯﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

 

ﮔﻮﻫﺮ ﺍﺷﮏ ﻭ ﺩﻝ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺳﻮﺯ ﺟﮕﺮ

هست پیدا و ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

 

رﻫﺮﻭﺍﻥ ﮔﺬﺭ ﻋﺸﻖ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ

ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺳﻨﮓ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

 

ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻠﺸﻦ ﮔﯿﺘﯽ ﺑﺮﭘﺎﺳﺖ

ﺑﺰﻡ ﺭﻧﮕﯿﻦ‌ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

 

ﺧﻮﺵ ﺑﺴﻮﺯﯾﻢ ﻧﮑﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺐ دل‌شدگان

ﻫﺴﺖ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺮ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻤﻊ

 

فیض‌الله نکویی

از وبلاگ محمد مرفه

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

18 − یک =

دکمه بازگشت به بالا