زکات العلم نشره

نکته های بلاغی در کاربرد حروف شبیه به فعل

  1. تأکید جمله اسمیه در «إن» و «أن»: تأکید در جمله‌ی اسمیه به منظور مفاهیم تبعی همچون عظمت، مدح و… و یا برای از بین بردن ان کار و شک در مخاطب است.

  2. حصرت در «إنما» و «أنما»

  3. تشبیه در «کأن»

  4. تمنی در «لیت»: کاربرد اصلی «لیت» برای تمنی و آرزو است و کاربرد فرعی و تبعی آن به ذوق سلیم و جایگاه کاربرد آن بستگی دارد؛ زیرا مفاهیم تبعی قابل حصر نیستند.

  5. استدراک و تأکید در «لکنّ»: عالمان ادب در توضیح استدراک گفته‌اند: حکم مابعد «لکن» با ماقبل آن متفاوت است و این تفاوت به شکل تناقض یا تضاد و یا تخالف است.»

  6. ترجی در «لعل»: کاربرد اصلی «لعل» در امید و ترجی است. اما کاربرد فرعی و تبعی آن در معنای «لیت»و آرزو است. هرگاه بخواهیم بُعد و دوری آنچه را که موجب امید و آرزو است، برای مخاطب بازگو کنیم، از «لعل» استفاده می‌کنیم. به عبارت دیگر هرگاه به واقع نشدن امری یقین داشته باشیم، «لعل» را به کار می‌بریم.

صفحه‌ی ۹۴

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × چهار =

دکمه بازگشت به بالا