دسته‌بندی نشده

سکوت زرد خانه را شکوفه‌ی صدا گسست؛ الهه درخشان

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 

سکوت زرد خانه را شکوفه‌ی صدا گسست

بهار فاخرانه‌ای به تخت فصل‌ها نشست

 

تو تا نگاه کرده‌ای به چشم‌های بی‌نگاه

سراب تلخ راه من طلسم آرزو شکست

 

کجای قصه‌ام شده غلط برای هر دومان

مسافر صبور شب چه ناشیانه چشم بست

 

سکوت می‌کنم خدا سکوت می‌کنم فقط

معلم نماز من چگونه گشته خودپرست

 

نگفت از چه ماه را به پشت چشم جا گذاشت

و حس نافذش به من چگونه گشته تنگدست

 

نبودنت سبب شده که خوشه‌های تاک شعر

ثمر دهد به درد و غم به بغض‌های مست مست

 

الهه درخشان

 

 

* منبع: وبلاگ محمد مرفه

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک × یک =

دکمه بازگشت به بالا