آن قدیم‌ترهاادبیات و شعر

بر بال قلم (بخش پانزدهم)

لغزشگاه‌های قلم

۱۴- واحد جمله را طولانی نکنیم:

از عیب‌های مهم جمله این است که یک یا چند واحد آن، مانند نهاد مفعول، و قید، دراز و گسترده باشند. باید کوشید تا هر واحد به قدر امکان مختصر و ساده باشد.

۱۵- نهاد را تجزیه نکنیم.

۱۶- از «نهاد مؤول» در صورت لزوم استفاده کنیم:

هر گاه نهاد طولانی گردد یا بدنما شود، باید آن را به شکل «نهاد موول» در آورد. در این حال، نهاد بعد از گزاره می‌آید و شکل جمله‌ای را می‌یابد که پس از جمله‌ی کوتاه گزاره آمده است. مثال:

نهاد صریح:  زیر سوال بردن دو مومن ایمان یکدیگر را برای دنیا، مصلحت نیست.

نهاد موول: مصلحت نیست که دو مومن برای دنیا ایمان یکدیگر را زیر سوال ببرند.

۱۷- میان نهاد و گزاره فاصله نیندازیم:

نهاد و گزاره باید پی یکدیگر بیایند و جز هنگام ضرورت، آن هم به کوتاهی، میان آن دو فاصله نیفتد. فاصله‌ی نامناسب و زیاد میان نهاد و گزاره، جمله را زشت و دشوار می‌کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

17 − شانزده =

دکمه بازگشت به بالا