بانک اشعار آیینیبه بهانه‌ی شعر

«بدر» یادش مانده آن روزی که می‌لرزاندی‌اَش؛ امام علی (ع)؛ قاسم صرافان

 قاسم صرافان

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 

«بدر» یادش مانده آن روزی که می‌لرزاندی‌اَش

آن رجزهایی که می‌خواندی و می‌ترساندی‌اَش

 

ذوالفقارت شکل «لا» با دسته‌ای کوتاه بود

«لا اله» آن روز در دستان «الا الله» بود

 

«لا اله» آن روز جز سودای «الا هو» نداشت

رویِ حق -بی‌تیغِ تو- بالای چشم، ابرو نداشت

 

تیغ را بالا که بردی، آسمان رنگش پرید

تا فرود آمد، زمین خود را کمی پایین کشید

 

«حمزه» یک چشمش به میدان، چشم دیگر سوی تو

تیغ را گم کرده است از سرعت بازوی تو

 

ذوالفقار آن‌گونه با سرعت به هر کس خورده است

مدتی مبهوت مانده تا بفهمد مرده است

 

خشمِ تو از رعدِ «یا قهّار» و «یا جبّار» بود

بعد از آن بارانِ «یا ستّار» و «یا غفّار» بود

 

بعد از آن باران، عجب رنگین‌کمانی دیده‌ام

دیده‌ام نورِ تو را، از هر طرف چرخیده‌ام

 

در ازل خندیدی و دامن کشیدی تا ابد

من تو را باور کنم یا «ما لَهُ کفواً احد»

 

خطبه‌های ناتمامت را بیا کامل بگو

بی الف، بی نقطه، اصلا بی حروف از دل بگو

 

ساقی شیرین‌زبان! حالا که خامند این لغات

این تو و این: فاعلاتن فاعلاتن فاعلات

 

در دلم «قد قامتِ» عشقت قیامت می‌کند

قصه‌ام را «بشنو از نی چون حکایت می‌کند»

 

باز هم حس می‌کنم حوض دلم دریا شده‌است

مثل این که «یا علی»هایم صد و ده تا شده است

 

«ما رَمَیْتِ» تیر تو زیباست، بر دل می‌زنی

چون که از دل می‌زنی، یک راست بر دل می‌زنی

 

تیر شعری می‌زنم اما هدف در دست توست

پادشاها! مُهر ایوان نجف در دست توست

 

قاسم صرفان

 

 

* منبع: وبلاگ حسینیه

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار − 1 =

دکمه بازگشت به بالا