به بهانه‌ی شعرشعرانه (اشعار غیر آیینی)

اگر چه نزد شما تشنه‌ی سخن بودم؛ محمدعلی بهمنی

 محمدعلی بهمنی

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 

اگر چه نزد شما تشنه‌ی سخن بودم

کسی حرف دلش را نگفت من بودم

 

دلم برای خودم تنگ می‌شود آری

همیشه بی‌خبر از حال خویشتن بودم

 

نشد جواب بگیرم سلام‌هایم را

هر آنچه شیفته‌تر از پی شدن بودم

 

چگونه شرح دهم عمق خستگی‌ها را

اشاره‌ای کنم، انگار کوه‌کن بودم

 

من آن زلال‌پرستم در آب گند زمان

که فکر صافی آبی چنین لجن بودم

 

غریب بودم، گشتم غریب‌تر اما

دلم خوش است که در غربتِ وطن بودم

 

محمدعلی بهمنی

 

* منبع: وبلاگ دفتر سیاه

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شانزده + 17 =

دکمه بازگشت به بالا