جرعه‌نوشزکات العلم نشره

الکافی، جلد ۱، کتاب عقل و جهل، حدیث ۱۳

١٣/١٣. عَلِیُّ‌ بْنُ‌ مُحَمَّدٍ، عَنْ‌ سَهْلِ‌ بْنِ‌ زِیَادٍ، رَفَعَهُ‌، قَالَ‌:

قَالَ‌ أَمِیرُ المُؤْمِنِینَ‌ عَلَیْهِ‌السَّلاَمُ‌: «العَقْلُ‌ غِطَاءٌ سَتِیرٌ (۱)، وَ الْفَضْلُ‌ جَمَالٌ‌ (۲) ظَاهِرٌ، فَاسْتُرْ خَلَلَ‌ خُلُقِکَ‌ (۳) بِفَضْلِکَ‌، وَ قَاتِلْ‌ هَوَاکَ‌ بِعَقْلِکَ‌، تَسْلَمْ‌ لَکَ‌ الْمَوَدَّهُ‌، وَ تَظْهَرْ لَکَ‌ الْمَحَبَّهُ‌ (۴)»(۵).

ترجمه:

١٣/١٣. على بن محمد روایت کرده است از سهل بن زیاد که آن را مرفوع ساخته که گفت: امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود که: «عقل، پوششى است پوشنده و فضل و نیکویى جمال، و زیبى است هویدا. پس خوى‌هاى بد خویش را به فضل خود بپوشان و با خواهش نفس خود به عقلى که دارى، کارزار نما، تا دوستى تو با خلائق سالم بماند و دوستى خلائق با تو ظاهر گردد».

پی‌نوشت‌ها:

(۱). فی «ف»: «ستیرٌٍ» أی بالإضافه و التوصیف. و فی حاشیه «ض، بح»: «مستتر». و فی الوافی: «ستیر، أی ساتر للعیوب الباطنه و غافر للذنوب الإمکانیّه، أو مستور عن الحواسّ‌». و راجع أیضاً: شرح المازندرانی، ج ١، ص ٢۵٣؛ مرآه العقول، ج ١، ص ۶۵.

(۲). فی مرآه العقول: «الفضل ما یعدّ من المحاسن و المحامد، أو خصوص الإحسان إلى الخلق، و الجمال یطلق على حسن الخَلْق و الخُلْق و الفعل».

(۳). اختار صدر المتألّهین فی شرحه؛ و الفیض فی الوافی ضمّ‌ الخاء؛ و احتمل المازندرانی فی شرحه الضمّ‌ و الفتح.

(۴). فی حاشیه «بح، بع، جم» و الوافی و شرح صدر المتألّهین: «الحجّه».

(۵). نهج البلاغه، ص ۵۵١، الحکمه ۴٢۴ مع اختلاف الوافی، ج ١، ص ١٠۶، ح ١٧؛ الوسائل، ج ١۵، ص ٢٠٧، ح ٢٠٢٩٢.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست − شش =

دکمه بازگشت به بالا